ساير افراد داخل در مطلق ميراث مىباشند . و اگر تمام از نظر انتساب به ميّت با هم متساوى باشند وارث در اختيار يكى از آنها على الاقوى مخيّر بوده و هركدام را كه بخواهد بعنوان حبوه تملّك مىنمايد . ولى محتمل است بگوئيم در اين فرض بايد براى تعيين حبوه بقرعه متمسّك شد . سپس مىفرماين : عمامه چون از جمله ثياب بوده لاجرم متعدد از آن در حبوه داخل بوده و تمامش متعلّق به فرزند ارشد مىباشد . پس از آن مىافزايند : در دخول اشيائيكه بعنوان زينت براى شمشير محسوب مىشوند همچون جواهرى كه در تيغ آن نشانده باشند و همچنين در حبوه بودن غلاف شمشير و بند آن و نيز جعبه‌اى كه قرآن را در آن مينهند دو احتمال است : احتمال اوّل : آنكه بگوئيم اين اشياء بملاحظه تابع بودنشان از نظر عرف داخلند . احتمال دوّم : آنكه ملتزم شويم به عدم دخولشان زيرا حقيقتا و واقعا اين اشياء از شمشير و مصحف منتفى مىباشند لذا در عنوان حبوه داخل نمىباشند . ولى از نظر ما اقوى اين است كه داخل مىباشند زيرا همانطوريكه اشاره شد عرف آنها را تابع دانسته و بدين ترتيب انفكاكشان شايسته و سزاوار نيست .